۱۳۹۰ تیر ۸, چهارشنبه


یک شنبه 7 تیر 88
مرور کودتا بدون روتوش ، نوشته های بعد از انتخابات سال 88 است که با نابودی وبلاگم در پرشین بلاگ بار دیگر اینجا منتشر می شود. خوشبینی زیاد این نوشته ها از شناخت اندک من از جامعه ایران حکایت می کند
خانواده بهشتی مراسمی را در مسجد قبا نزدیک حسینیه ارشاد برگزار کردند برای شهدای 7 تیر و مردم هم از این فرصت استفاده کردند و تجمع خود را اطراف این مسجد برپا کردند. من دیروز نتوانستم به این مراسم بروم.
امروز اتفاقات جالبی افتاده است. ابتدا صبح شورای نگهبان اعلام کرد که نمایندگان آقای موسوی پیشنهاد های خوبی برای بازشماری داده اند که تعرفه ها را با مشخصات رای دهندگان طبق آمار ثبت احوال تطبیق دهند. بعد از چند ساعت در اخبار ساعت 14 امروز دوشنبه سخنگوی شورای نگهبان اعلام کرد که این موضوع به نتیجه نرسید. معلوم نیست چرا به نتیجه نرسید؟ و بعد دوربین تلویزیون صندوق های رای را نشان می داد که یعنی داریم 10% را بازشماری می کنیم. کسی هم نمی پرسد آخه چرا این کار را می کنید؟ مگه بیکارید؟ نه آقای موسوی و نه کروبی و حتی نه رضایی با این شیوه موافقت نکرده اند . معنی و مفهوم آن اینست که نماینده ای را هم برای بازشماری نفرستاده اند، حالا شما قضاوت کنید چرا دوربین تلویزیون بازشماری بعضی از صندوق ها را نمایش می دهد؟
خود کسانی که مورد اتهام اند شروع کرده اند به بازشماری صندوق ها !!!
کروبی هم گفته است که شورای نگهبان مسئولیت تایید انتخابات را بر عهده رهبر بگذارد و این را با زمان امام مقایسه کرده است که به نظرم مقایسه بسیار اشتباهی بود. در آن زمان شورای نگهبان مخالف نظر امام بود و امام با فرستادن کسانی برای بررسی انتخابات و به نتیجه رسیدن که شورای نگهبان درست نمی گوید دستور تایید را داد اما وضعیت کنونی به هیچ وجه مشابه آن رویداد نیست.
اخبار ساعت 14 امروز هم بعد از سخنان سخنگوی شورای نگهبان، قطعات گزینش شده ای از سخنان امام را گذاشت که مضمونش این بود که شما نمی توانید شورای نگهبان را قبول نداشته باشید ، مردم به این شورا رای داده اند. اما معلوم نشد مردم کی به شورای نگهبان رای داده اند؟ بعد هم سخنان دیگری از امام هست که شورای نگهبان کاری نکند که روزی جوان ها بر علیه اعضای آن شعار دهند.
قسمت بعد شوی تلویزیون گفتگو با مردم بود در ضرورت رعایت قانون. بدون استثنا همه مردم اقرار می کردند که همه باید به قانون احترام بگذارند. خبرنگار محترم از خودش نپرسیده خوب مگر کسی هم پیدا می شود که بگوید رعایت قانون خوب نیست؟
تحلیل برنامه ها و خبرهای تلویزیون پر از مطلب است برای نوشتن البته اعصاب فولادی می خواد برای تحمل این همه دروغ و پوشاندن واقعیت.
امروز بنا بر خبرها قرار است زنجیره انسانی از تجریش تا راه آهن شکل بگیرد احتمالا زنجیره انسانی نیروهای ویژه هم برای همراهی با مردم و در کنار مردم و خیلی نزدیک تر به مردم هم شکل می گیرد. البته من که نمی رم فقط برای خرید می رم ونک، اگه نشد خرید کرد ناگزیر می رم ولیعصر شاید هم تا راه آهن. 

۱۳۹۰ تیر ۲, پنجشنبه



مرور کودتا بدون روتوش ، نوشته های بعد از انتخابات سال 88 است که با نابودی وبلاگم در پرشین بلاگ بار دیگر اینجا منتشر می شود. خوشبینی زیاد این نوشته ها از شناخت اندک من از جامعه ایران حکایت می کند. 
 مسئولیت شخصی در دوران دیکتاتوری
کتاب مسئولیت شخصی در دوران دیکتاتوری اثر هانا آرنت، کتابی است که بسیاری از ظرافت های نهفته در استدلال های یک نظم توتالیتر را آشکار می کند. من قسمت هایی از این کتاب را ذکر می کنم و فایل کامل کتاب را ضمیمه می کنم. خواندن کامل کتاب به نظر من ایده های فراوانی تامل ما درباره کشورمان دارد.
بدیهی است که هر نسلی به صرف زاده شدن در یک بستر تاریخی بار گناهان پدران خود را بر دوش می کشد، همان گونه که از نعمت اعمال نیک نیاکانش بهره مند می شود. هر کس که مسئولیت سیاسی می پذیرد همواره به نقطه ای می رسد که همراه با هملت بگوید:
زمانه گژ و گوژ است، آی، نفرین بر این سرنوشت!
زاده شدم من، تا به سامانش آورم.
در محاکمه آیشمن ، قضات به روشنی و صراحت خاطر نشان کردند، که دادگاه برای محاکمه یک نظام، تاریخ یا روند تاریخی، یا یک ایسم مثل یهودی ستیزی، تشکیل نشده است. این دادگاه یک شخص را محاکمه می کند و اگر دست بر قضا او مامور بوده است، دقیقا به دلیل اینکه حتی یک مامور هم کماکان یک انسان است متهم شده است، و در همین مقام محاکمه می شود. بدیهی است که در اغلب سازمان های تبهکار مهره های کوچک اند که عملا مرتکب جنایات بزرگ می شوند، و می توان حتی عنوان کرد که یکی از ویژگی های جنایات سازمان یافته رایش سوم این بود که از همه مامورانش، از ریز و درشت، شواهد ملموس دال بر مشارکت شان در جنایت را می طلبید . برای همین ، پرسشی که دادگاه از متهم کرد این بود : شما، با این نام و نشان، با این تاریخ و مکان تولد، با این هویت مشخص و ثابت، آیا جرمی را که بدان متهم شده اید انجام داده اید؟ و چرا مرتکب این جرم شده اید؟ 

۱۳۹۰ تیر ۱, چهارشنبه

۱۳۹۰ خرداد ۲۸, شنبه


مرور کودتا بدون روتوش ، نوشته های بعد از انتخابات سال 88 است که با نابودی وبلاگم در پرشین بلاگ بار دیگر اینجا منتشر می شود. خوشبینی زیاد این نوشته ها از شناخت اندک من از جامعه ایران حکایت می کند.
کجا بودیم ؟
برای تغییرات اندکی در بخش کوچکی از حاکمیت سیاسی تلاش می کردیم تا فرد بهتری سرزمین ما را در دنیای امروز نمایندگی کند. برای این منظور تلاش کردیم ، بسیاری را که سالها بود رای نمی دادند راضی کنیم که باید رای داد به هزار دلیل که هر یک از ما برای هدف خود داشت. فکر نمی کردیم تغییرات ساختاری اتفاق بیافتد، فکر نمی کردیم خون ریخته شود ، فکر نمی کردیم کودتا شود. اما فکر می کردیم تقلب می شود ، رای ما به هیچ انگاشته خواهد شد اما با خود گفتیم ما کار خودمان را می کنیم و برای بعدش ، وقتی پیش آمد فکر می کنیم.
ما فکر نمی کردیم تغییرات ساختاری رخ دهد .

کجا ایستاده ایم؟
آنچه فکر نمی کردیم همگی اتفاق افتاد. در ساختاری که هیچ سخن رسمی یی در عدم پذیرش سخن نظام سیاسی و فرد اول نظام وجود نداشت و همگی روشنفکران برای این عدم پذیرش و مقاومت در برابر آن یا به زندان می افتادند یا از زندگی عادی کنار گذاشته شده و به حاشیه رانده می شدند، سخنی متولد شده است که در برابر سخن ناحق نظام سیاسی و جهت گیری های جانبدارانه فرد اول نظام مقاومت می کند و میلیون ها نفر در حمایت از این حرکت  به راهپیمایی مسالمت آمیز دست زده اند.
با این حرکت دیگر نمی توان کسی را مافوق قانون تعریف کرد و انتقاد به دیدگاه و نگرش فرد اول نظام نیز حرکتی مشروع و حق مردم تلقی خواهد شد. مردم دیگر حق دارند بپرسند چرا حرکت مسالمت آمیز مردم را " زورآزمایی" تلقی می کنند؟ همانطور که پیش از این اینها مردم ایران بودند هم اکنون مردم ایرانند. اکنون دیگر این حرکت محدود به دانشجویان نیست که مانند تیر 78 قابل خاموش کردن و سرکوب باشد این حرکت در هر 8 خانه از 10 خانه ایرانی جای دارد و فضایی برای بحث های روزانه و یافتن راه حل های گوناگون و گسترش سطح تحلیل ها و گفتگوها را با خود همراه داد. البته باید گفت باضافه نفرتی که گسترش خواهد یافت. نفرتی که با عکس هایی که انتشار یافته یا فیلم قتل ندا، که ندای بی پناه این سرزمین در راه حقوق اولیه انسان بودن است ، متاسفانه گسترش می یابد.

کجا می رویم؟
 حرکت ما حرکت مسالمت آمیزی است . هدف نخست و نزدیک ما در درجه اول رسوایی این تقلب و دروغ بزرگ و مشروعیت زدایی از کسانی که بی پروا در پی  لگدمال کردن حق پرسش مردم و وادار کردن آنها به سکوت و تسلیم است .
هدف دورتر و بنیادی تر گسترش شیوه های نوین مبارزه مسالمت آمیز است که بوسیله آنها بتوان فضای سیاسی – اجتماعی را به سمت فضای آزاد و نقد پذیر برد.
  
چه چیزی آزارم می دهد؟
کجایند اساتید دانشگاه ؟ کجایند معلم هایی که درس شرف و آزادگی می دهند؟ کجایند روشنفکرانی که تندترین حرف ها را پیش از این می زدند؟ اکنون مردم شان ، اکنون تاریخ آزادمردی شان نیازمند آنست که هر کسی واکنشی نشان دهد. هر کسی فریادی بزند.
2 تیرماه 88

حفره


تا از درون من پا بیرون نهادی
به کوچه باز گشته ام
تا جستجو باقی بماند
خرداد90

۱۳۹۰ خرداد ۲۷, جمعه

مرور کودتا بدون روتوش ، نوشته های بعد از انتخابات سال 88 است که با نابودی وبلاگم در پرشین بلاگ بار دیگر اینجا منتشر می شود. خوشبینی زیاد این نوشته ها از شناخت اندک من از جامعه ایران حکایت می کند.


موفقیت بزرگ


دیشب کدخدایی سخنگوی شورای نگهبان وجود  تخلف و تقلب در انتخابات را پذیرفت.
به گزارش واحد مرکزی خبر، کدخدايی، سخنگوی شورای نگهبان اعلام کرده است "در ۵۰ شهر آرای ريخته شده به صندوق های رای بيشتر از تعداد واجدين شرايط برای شرکت در انتخابات بوده است." بر اساس اين خبر، کدخدايی گفته است "بيش از ۳ ميليون رای در اين حوزه ها تقلبی بوده است. اما در مورد اين که اين آرا متعلق به نامزدهای شکست خورده در انتخابات است يا نه، می بايست بررسی بيشتری شود."

همین اندازه تخلف و تقلب برای ابطال انتخابات کافی است .
مقاومت غیر خشونت آمیز جواب می دهد البته رای زنی های خیلی ها هم بی تاثیر نیست.
امروز هم که مردم چراغ اتومبیل شان را به نشانه اعتراض روشن نگاه می دارند.
برای نگاهی به ماموران ضد شورش هم ساعت 5 می رویم هفت تیر خسته نباشید بگوئیم.

۱۳۹۰ خرداد ۲۶, پنجشنبه

25 اسنفد 1390

امروز دومین سالگرد راهپیمایی بزرگ مردم در تهران بود. خیابان ها با انبوی ازنیروهای انتظامی و بسیج پوشیده شده بود و عدم حضور مردم دو بیشتر از همیشه آشکار بود. دو مشخصه  ای  که تنها اولی توسط شبکه های اجتماعی مجازی و سایت ها منعکش شد. علاقمندان به جنبش سبز قصد ندارند واقعیت را بپذیرند . برای آنها واقعیت  های ظاهر شده در صحنه اجتماعی تنها گاهی اهمیت دارد ، گاهی که در جهت افکار و ایده های آنها قرار بگیرد و در صورتی که این واقعیت در این مسیر نباشد به تحلیل پارامترهای دیگر اجتماع رو می آورند و علاقمند نیستند که " واقعیت" را منعکس کنند. 
البته رویکرد سایت های سبز از هفته ها پیش تقریبا علائمی را مخابره می کرد که از عدم تمایل و انگیزه دست اندرکاران رهبری اعتراضات برای دعوت مردم خبر می داد. اما با فشار بسیاری از فعالان سایتها در ارتباط با مواضع محمد خاتمی، شورای راه سبز امید و دیگر فعالان به نوعی ناچار به دعوت مردم برای حضور در راهپیمایی شدند و البته راهپیمایی سکوت.
 به نظر می رسد رهبران اعتراضات پیش از این به عدم تاثیر گذاری راهپیمایی ها آگاه شده اند بنابراین مذاکره و مصالحه را ترجیح می دهند.