شعری از پل سلان

بایست، در سایه جراحت زخم هایی که در فضا جاری است
بایست،
برای هیچ کس و هیچ چیز
برای خودت،
تنها.
با تمام آنهایی که در این فضا غوطه ورند،
حتی بدون زمزمه  کلمه ای.
 

در پنهان درون

شعله ای در پنهان درون 
دور،
دور،
دور، 
امیدواران. 

از دوردست

دستان مهربان تو را 
از دوردست.

اما بگذرم ...

چهره ای را دیدم در خویش غرق

چهره هایی از خنده تابناک

مردم بسیاری بی چاره راهی 

کلافگی را سر هر نگاهی

اما ...

بگذرم! 

کوزه گری

کفشی خیس از آب،
جانی خیس از حضور،
به دخمه کوزه گری،
 بازگشته ام.

زخم

بر همه چیز، 

شمشیر کشیده اند. 

بغض

بغضش
دست هایم را
شکست 

نمایش

همچون طنابی، 
از میان چشمانم تا کنارلبهایت،
لرزان. 

اندوهت

هیچ شعری 
از بازگویی اندوهت 

شفیعی کدکنی

چند شعر جدید از استاد شفیعی کدکنی که امروز آقای دهباشی در صفحه فیس بوکشان گذاشته اند :

آخرین روزهای اسفند است

از سرِ شاخِِِ این برهنه چنار

مرغکی با ترنّمی بیدار

می‎زند نغمه،

         نیست معلوم

آخرین شِکوه از زمستان است

یا نخستین ترانه‎های بهار؟

پارادوکس

اینجا که منم، کفری و ایمانی کو؟

وین دغدغه را حدیثِ پایانی کو؟

شیطان آمد وسوسه‎ام کرد، امروز،

که « ای آدمِ ساده‎لوح! شیطانی کو؟»

آوارگی

یک چند زمانه‎ام به تردید گذشت

و ایّامِ دگر به بیم و امّید گذشت

زین واژه به واژۀ دگر، آواره،

عمرم همه، در وطن، به تبعید گذشت.

وصل

تا قبلۀ عشق را مقابل نشود

دل، گرچه دل است، باز هم دل نشود

دریای دو روح تا نیامیخت به هم

ز آمیزش جسم، وصل حاصل نشود.

دور و تسلسل

عمرم همه صرف شد، خدایا

در چنبر این سخن که آیا،

حُسن است که عشق را گزیند

یا عشق که حُسن آفریند؟

دو نفر بودیم

دو نفر بودیم
یکی به کوهستان رفت و دیگری به شهر
قرار بر این بود که با چیزی که داریم بهترین کار را بکنیم
....
گاه می اندیشم
روز روایت
چه گفته خواهد شد؟

آزادی

آزادی در کوششی نهفته بود 
که مرا بر بامی می نشاند
امکانی بود 
هر کدام را جدا دیدن 
رنج، اشک، بازی کودکانه ، شادی دوستان، تنهایی ،
آزادی 
کوششی بود 
برای آشفته کردن این ناآشفتگی 
امکانی بود 
که از دست رفت.

به سودا

شعر زیبایی از سعدی که استاد شجریان در ابوعطا با قدرتی فوق العاده خواهده :

ما را غم تو برد به سودا، تو را که برد

گنگ

از خودم مي پرسم :

چرا صداي پايت را نمي شنوم؟ 

دیدار

تا باد دوباره شروع به وزیدن کند

تا باغ از این غبار شسته شود

در این گودال محبوسم.

این خود آزاری را بیماری نمی داند

آنکه به دیدارم منتظر است.

آب

بادی می وزد

که چون از میان سنگ ها میگذرد

تیغه کندش را تیز میکند

در چنین کوهستانی

زیسته است

آب.

خاکستر

در دل یکی

آتشی روشن است،

در دیگری خاکستری بر جای

9 اردیبهشت 88

حفره

تا از درون من پا بیرون نهادی

به کوچه باز گشته ام

تا جستجو باقی بماند

خرداد90

بی سر انجام

بر روی تپه ای  نشسته ام

و باغی را تماشا میکنم که شاخه شاخه هایش را نوازش کرده ام

با اندکی خندیده ام و با بسیاری گریسته ام

با پیرترینشان برخاسته ام و کنار گلی پژمرده برخاک گشته ام

باغی مملو از امید و نومیدی

کنار درخت کهنسالی از امید سرشار می شدم و کنار گلی شکسته از یاس می مردم

با خودم می اندیشم

این تپه ازکجا پیدا شده است؟

و با دلم می گویم

اگر عاشق کسی باشی 

چه ماجرای شور انگیزی را دنبال میکنی

بی سرانجام 

پنج شنبه 24 بهمن 87