۱۳۹۱ آبان ۹, سه‌شنبه

اعدام و عدالت

مهدی محمودیان گزارش از زندان رجایی شهر فرستاده که وحشتناک است. بیش از 1100 نفر منتظر اعدام هستند.
انتظار اعدام ، انتظار اینکه هر لحظه که معلوم نیست کی باشد، نیمه شبی از خواب بیرونت بکشند یا سحری با صدای اذان، مطئمنم که انسان را از بنیاد دگرگون می کند. مخالفت با اعدام نیازمند تلاش برای کسانی است که بسیاری شان قاتل اند، جنایت کارند. صحبت از اینکه چگونه ممکن است مردم ما که چون یک خطای کوچک از کسی پیدا کنند خوبترین فرد به بدترین بدل می شود و مستحق هر عذابی چطور می شود از آنها خواست قاتل کودکی را یا جوانی را مستحق اعدام ندانند و به مبارزه بر ضد اعدام بپیوندند. عدالت مفهوم سخت و عجیبی است. روزی دوستی از من پرسید اگر حتی کسی فرزندت را کشت و تو دستت به او می رسید حق نداری کوچکترین آسیبی به او برسانی . تو حق نداری ، عدالت نیازمند چیزی است که او و تو در برابرش برابر باشی.
سخت است و مبارزه برای آن سخت تر.
پیش از اینها داستایوفسکی ناعادلانه بودن اعدام را تشریح کرده بود.

گزارش مهدی محمودیان از سایت کلمه :


بعد از ۱۶ سال توانسته بود کودکی را در آغوش کشیده و او را نوازش کند. بعد از سال ها دست و پنجه نرم کردن با بیماری قلبی بالاخره به بیمارستان اعزام شده تا تحت جراحی قلب باز قرار گرفته است. برای عیادت به سلولش رفتم. منتظرم از سختی عمل جراحی و یا از عذاب ۳۰ روز بستری شدن در بیمارستان با دستبند و پابند بگوید، اما با لذتی وصف ناپذیر می گوید بعد از ۱۶ سال آنجا کودکی را در آغوش کشیدم. می گوید بعد از ۷ سال یک اتومبیل را از نزدیک دیده است و چقدر غمگین می گوید: خدا را شکر قبل از مرگم دوباره یک درخت را از نزدیک دیدم.
بیش از ۸ سال است که هر سه شنبه منتظر است تا برای اجرای حکم اعدام به “زیر هشت” فراخوانده شود. سالها پیش در خواب دیده است سه شنبه روزی به دار آویخته می شود با آنکه بیش از ۷ سال از تایید حکمش می گذرد همیشه با این کابوس زندگی کرده است. پس از سه سال حبس در زندان های عراق و اردن، نهم مرداد سال ۷۸ توسط سازمان ملل به ایران تحویل داده می شود و سپس به جرم هواپیما ربایی به اعدام محکوم می شود.
سال ۸۲ برای نخستین بار برای اجرای حکم به انفرادی برده می شود اما به دلایل نامعلومی اجرای حکمش به تعویق افتاده و تا به امروز با سنی بیش از ۶۰ سال نزدیک ۹ سال است که در انتظار مرگ و چوبه دار بسر می برد.
اعدام همیشه یکی از مسائل مناقشه آمیز حقوق بشر بوده است. بیش از ۱۶۰ کشور جهان مجازات اعدام را در قوانین خود ملغی کرده اند با این حال ایران و ۴۱ کشور دیگر جهان هنوز از مجازات اعدام در قوانین خود بهره می برند و متاسفانه ایران با توجه به نسبت جمعیتی خود با اختلاف زیادی در صدر کشورهای جهان قرار دارد.
آنچه که بیش از همه چیز حساسیت برانگیز است عدم رعایت دقیق آیین دادرسی عادلانه برای افرادی است که برایشان حکم اعدام صادر می شود. به خصوص افرادی که به اعدام های حکومتی از جمله اعدام های سیاسی، امنیتی، مواد مخدر یا امثالهم محکوم می شوند غالبا حتی از در اختیار داشتن وکلای اختیاری، حق دفاع آزادانه، مطالعه پرونده، دادگاه های عادلانه و … محروم هستند. در پرونده های مربوط به قصاص نیز میزان نفوذ شاکی و متهم در نوع و سرعت و اجرای حکم تاثیر زیادی دارد.
اینجا زندان رجایی شهر است!
با آنکه با ظرفیتی کمتر از هزار نفر ساخته شده است، نزدیک به ۵ هزار زندانی را در خود جای داده است. باور کردنی نیست اما حقیقت دارد. بیش از ۱۱۰۰ نفر در این زندان زیر حکم اعدام قرار دارند.
امروز دوم آبان ماه که این گزارش را می نویسم آمار افرادی که زیر حکم اعدام قرار دارند ۱۱۱۷ نفر است که در این میان ۷۳۴ نفر از آنان محکوم به قصاص بوده و باقی این تعداد یعنی ۳۸۳ نفر محکوم به اعدام، که ۱۴ نفر  از این افراد با اتهاماتی سیاسی و امنیتی محکوم به اعدام شده اند. نزدیک به هزار نفر آمار زندانیانی است که به حبس ابد یا احکام بالای ۲۰ سال محکومند که بسیاری از این افراد نیز به اعدام محکوم شده بودند که تا قبل از شکستن حکمشان عذاب ها و شکنجه زیر حکم بودن را تجربه کرده اند.
مباحث حقوق بشری و اجتماعی اعدام و تاثیرات مثبت و منفی آن در جامعه و همانطور در میزان کاهش و افزایش جرم در یک جامعه را به یک وقت دیگر و متخصصان آن می سپارم. اما دردناک تر و غیر انسانی تر از خود اعدام ، سال ها چشم انتظاری و عذاب کسی است که زیر حکم اعدام قرار دارد.
درباره محکومان به قصاص یک موضوع دیگر نیز بر این عذاب و انتظار می افزاید. کسانی که غالبا بر اثر یک نزاع یا یک لحظه عصبانیت مرتکب قتل شده به غیر از اینکه سال ها باید در انتظار مرگ باشند گاه و بیگاه برای اجرای حکمشان فراخوانده می شوند و طبق روال می بایست ۲۴ ساعت آخر را در انفرادی بگذرانند که به پای چوبه دار برده شده اما حکمشان به دلایلی به طور موقت لغو می شود و باید به سلول های خود بازگردند. این اتفاق دو، سه ، چهار حتی ده بار امکان دارد که تکرار شود. یکی از این افراد وقتی بیرون از زندان پیگیر کارهایش برای لغو حکم اعدام بودیم، وقتی برای چندمین بار حکم اعدامش به تعویق افتاده بود در یک تماس تلفنی گفت: ترا به خدا بگذارید اعدامم کنند. من یک بار مرتکب قتل شده ام اما ۱۳ بار برای اجرای حکم زیر طناب دار رفته ام. این مصداق بارز شکنجه است.
بنا بر یک آمار رسمی که توسط قوه قضاییه ارائه شده است، متوسط اجرایی شدن حکم اعدام ۵ سال است یعنی به طور میانگین هر محکومی ۵ سال تحت شکنجه قبل از اعدام قرار می گیرد البته بگذریم که محکومین زیادی بیش از اینها تحت این عذاب طاقت فرسا قرار گرفته و می گیرند و به جرات می توان گفت که این ۵ سال کف این انتظار است.
همه ی زندان ها برای جلب رضایت قصاص کمیته ای برای حل اختلاف دارند بلکه بتوان از خانواده ی شاکی رضایت گرفت اما این دفتر در زندان رجایی شهر یک سال است که به دستور رییس زندان تعطیل شده است.
اینجا زندان رجایی شهر است!
بیش از ۱۱۰۰ نفر منتظر برپا شدن چوبه های دار در مقابل چشمانشان هستند. ۱۱۰۰ نفر روز و شبشان را با کابوس مرگ به پایان می رسانند. آرزویشان کوچک است، می خواهند قبل از مرگ درخت را ببینند.

۱۳۹۱ آبان ۸, دوشنبه

آبروداری خانواده ایرانی

گویا امسال سهمیه شیر مدارس به کلی قطع شده است و دیگر هفته دو یا سه باری که شیر برای مدارس ابتدایی و راهنمایی توزیع می شد مخصوصا در نقاط محروم ، دیگر توزیع نمی شود. 
چند وقت پیش یک انجمن پزشکی که در حوزه کودکان کار می کند خبر داده بود که قد کودکان ایرانی در حال کم شدن است. 
به سخن دیگر اکثر کودکان سوء تغذیه دارند. 
حال نگاه کنیم به مدارس و نوع توجه خانواده به سر و لباس بچه ها. تجربه شخصی من در مدتی که در ایران پسرم به مدرسه می رفت به خوبی و واضح به من می گفت که سعی شده که بچه ها به بهترین نحو لباس بپوشند چون پای آبرو در میان است و چون فشار اجتماعی خانواده ها روی خانواده ای که بچه اش لباس مناسب نپوشد بسیار زیاد است. اما فشاری روی خانوادهای که کودکش سوء تغذیه دارد وجود ندارد. 
آبروداری ایرانی که به شکل تهوع آوری رسیده وضعیت را به شکلی در آورده که مسائل اصلی و بنیادی هر روز فراموش می شود و در برابر آن هر چه به پرستیژ و آبروی خانواده ها مربوط باشد شدت بیشتری می گیرد. 
الان در مدرسه فرانسوی به خوبی می شود دید که اصلا نوع لباس به شکلی اصلا مطرح نیست و همه نوع لباس پوشیدنی را شاهد هستیم و من شخصا احساس نکردم از این نظر فشار غیر متعارفی وجود دارد. 
آبروداری خانواده های ایرانی مسئله اجتماعی مهمی است که جای مطالعه فراوانی دارد که چرا در ایران این همه ترس از فشار دیگران باعث می شود کسی و خانواده ای خودش نباشد و بر اساس داشته ها ی خودش به مدیریت زندگی خودش نپردازد. 
جدیدا سایتی را دیدم که با پول اندکی در سال برای کودکان زیر چهار سال تاسیس شده و خانواده ها با عضویت در آن می توانند اسباب بازی های کودکانشان را معاوضه کنند. مطئمنم اگر یک ایرانی این را بشوند چندشش می شود. 
تصور از اروپا تصوری است در مسیر آبرو و پرستیژ نه واقعیت. 

خرس قطبی


سرنوشت برای بعضی مثل سرنوشت خرس قطبی است. خرس قطبی برای یک تا دوهفته اش باید یک فوک شکار کند. دورنمای زندگیش همین قدر است. پس باید یاد گرفته باشد که نگران نباشد. اوتا آخرین لحظه عمرش همین دورنما را دارد. میداند تا آخرین لحظه باید این توانایی را حفظ کند.

۱۳۹۱ آبان ۶, شنبه

ایران تریبونال و اصلاح طلبان

دادگاه ایران تریبونال امروز در لاهه با قطعنامه ای به کار خود پایان داد که در آن جمهوری اسلامی به جنایت علیه بشریت متهم شده است. اعدام های دهه شصت در ایران خصوصا اعدام های تابستان مخوف 67 ، بخش ناشناخته تاریخ معاصر ماست که مطئمنم وقتی ابعاد آن مشخص شود چیزی شبیه نسل کشی را نشان خواهد داد.
گرچه این دادگاه نتوانست آنچنان که باید توجه جهانی را جلب کند و حتی تمام گروههای مخالف جمهوری اسلامی را هم در این باره متحد نکرد و بیش از آن جامعه داخل ایران را نیز.
اما گذشته از اینکه برگزارکنندگان می توانستند از افراد سرشناس و متفکران شناخته شده برای نظارت بر این دادگاه دعوت کنند و بنابراین طنین جهانی آن را افزایش دهند و حتی در داخل هم انعکاس بیشتری به آن بدهند ، مسئله مهم برای من عدم انعکاس حتی خبر این دادگاه نمادین در سایت هایی است که عنوان جنبش سبز را با خود دارند ، سایت هایی مثل: ندای سبز آزادی، جرس، کلمه ، امروز و نوروز، که من بررسی شان کرده ام.
یعنی سایت هایی که مدیران ارشد آنها یا راهبران آنها به نوعی کسانی هستند که روابط نزدیکی با کسانی دارند که در دهه شصت یا دادستان انقلاب بودند، یا در قوه قضاییه کاره ای بودند و به نوعی در این اعدام ها خصوصا اعدام های سال 67 دست اندرکار بودند و اکنون ساکت هستند . اینها حتی خبر این کارزار را منتشر نمی کنند.
به نظرم باید بسیار بسیار با حساسیت این عدم انعکاس ها را دنبال کرد. در مقاله ای در گویا نیوز نوشته بودم که اینها به هیچ وجه مسئولیت اخلاقی کارشان را مثلا در دعوت به الله اکبر شبانه در روزهایی که جنبش عدم تعهد  در تهران جلسه داشتند نپدیرفتند و حتی نگفتند که حاصل دعوتشان چه بود.
به نظرم می رسد باید خیلی خیلی مراقب این گروه اصلاح طلب بود .
جالب اینکه حتی سایت ملی مذهبی که برای هر چیزی که فکرش را بکنید یک بخش باز کرده، نخواسته یک بخش برای این موضع داشته باشد.

اعتصاب غذای هماهنگ کردهای ترکیه

بی بی سی دیروز گزارش کرد که حدود 700 زندانی سیاسی کرد از 44 روز پیش در زندان های ترکیه دست به اعتصاب غذای هماهنگ زده اند. 
در خواست های اعتصاب کنندگان :
1. پایان دادن به حبس انفرادی عبداالله اوجالان که از 1999 زندانی است
2. دفاع از خود به زبان مادری در دادگاههای ترکیه 
3. تحصیل به زبان مادری در سیتسم آموزش رسمی ترکیه 

نکته ها:
تا دیروز سایت های مطرح فارسی زبان هیچ خبری از این واقعه در ترکیه اعلام نکرده بودند. 
این چنین سازماندهی در زندان ها نشان از سازمان دهی قدرتمند کردها در ترکیه دارد که حتی شهرداران مناطق کرد نشین ترکیه علنا از اعتصاب کنندگان حمایت کرده اند. 
جالب اینکه وزیر دادگستری ترکیه به ملاقات برخی اعتصاب کنندگان رفته و علنا در یک پیام تلویزیونی از آنها خواسته دست از اعتصاب غذا بردارند. 

مقایسه : 
همچون سال 2001 که اعتصاب کردها در زندان ترکیه به مرگ برخی از آنها انجامید بدون آنکه به خواسته هایشان برسند مشخص نیست که این حرکت هم به نتیجه برسد اما با این حال چنین تصمیم های قدرتمند و هماهنگی را شاهدهستیم که اصلا قابل مقایسه با نمونه ایران نیست. در زندان های ایران چنین همبستگی برای عمل هماهنگی تنها در حد امضای بیانیه ها وجود دارد و نه بیشتر و اعتصاب غذاها شخصی است. 
سایت بالاتری امروز لینکی را پیشنهاد کرده که زندانیان در ایران از این شیوه استفاده کنند. به نظر من هم امکان چنین عمل هماهنگی بین زندانیان سیاسی در ایران وجود ندارد و هم پشتوانه اجتماعی آنها در جامعه از هم پاشیده و بسیار متفرق است. 
مسئله دیگر اینکه شیوه برخورد حکومت ترکیه بسیار انسانی تر از حاکمیت در ایران است و اندکی از آزادی ها در ترکیه وجود دارد و ترکیه به جامعه بین المللی احترام بیشتری از ایران قائل است. 
بنابراین اساسا هم امکان و هم کارایی چنین روشی برای ایران وجود ندارد. متاسفانه.

۱۳۹۱ آبان ۵, جمعه

لائیسیته فرانسوی

مسئله جدایی دین از دولت گویا همه جا مسئله است فقط سطح مسئله متفاوته. امروز توی روزنامه لیون پلوس خبری منتشر شد با این عنوان "برخی مسلمانان روی چمن یک استادیوم فوتبال نماز می خوانند." 
از سه هفته پیش روزهای یک شنبه تعدادی از مسلمانان که تعدادشان بین 5 تا 15 نفر اعلام شده به این استادیوم می روند و آنجا نماز می خوانند. 
نویسنده می نویسد که این استادیوم از سه هفته پیش به یک مکان فرقه ای تبدیل شده و برخی شاهدان گفته اند که از دیدن این صحنه شوکه شده اند. 
این در حالی است که مسجدی در یک کیلومتری این استادیوم وجود دارد. مسئول انجمن مسلمانان این منطقه از لیون گفته که آنها باید برای نماز به مسجد بروند و تنش ایجاد نکنند . 
نویسنده سپس قوانین فرانسه را بررسی کرده که بر اساس اصول لائیسیته حاکم بر قوانین فرانسه نیایش در مکان های عمومی صریحا ممنوع شده است. بر اساس این قانون تجمع مذهبی در مکان عمومی نیازمند اجازه است. 
شهردار این منطقه با پلیس تماس گرفته و پلیس درحال رصد کردن موضوع در روزهای یک شنبه است. 

مسئله جدایی دین و دولت و جدایی عرصه خصوصی و عمومی  به هم پیوند خورده اند. دین مربوط به عرصه خصوصی است و یک باشگاه ورزشی عرصه خصوصی نیست بنابراین نمی توانید مناسک مذهبی اجرا کنید. 
حرفه ای شدن فعالیت ها به عرصه دین هم سرایت کرده . اگر ورزش در استادیوم انجام می شود نماز هم در مسجد و سیاست هم در دولت. بنابراین وقتی مسلمانانی این قوانین صریح را رعایت نمی کنند به شدت با سوء ظن به آنها نگریسته می شود و واکنش ها به ایجاد این اخلال در نظم اجتماعی لائیک شدت می گیرد. 
شاید اگر یک فرد بطور اتفاقی این کار را می کرد هیچ واکنشی بر نمی انگیخت ولی وقتی به طور منظور یک گروه چند نفره در روز خاصی این حرکت را انجام می دهند به شدت سوء ظن ایجاد می کند. 

۱۳۹۱ آبان ۴, پنجشنبه

پیانیست مغول

درباره مغولستان و نظام سیاسی اون من چیزی نمی دونستم تا امروز. یک دختر مغولستانی دانشجوی موسیقی ( پیانیست) به کلاس زبان فرانسه اومد.
روزی حداقل هشت ساعت پیانو می زنه . و داره آماده می شه برای کنسرواتوار لیون که امتحان خیلی سختیه چون از بین 130 نفر فقط 4 نفر برگزیده می شن. از هفت سالکی پیانو می زده. قرار شد برای بهداد یک سوال درباره آموزش پیانو از استادش بپرسه. نکته های جالبی می گفت که برای من بسیار امیدوار کننده بود. 
بعد از بحث درباره موسیقی  بحث کشید به نظام سیاسی  و زبان و غیرو. معلوم شد که سالهاست نظام دموکراسی بر این کشور حاکمه و تمام آزادی های یک کشور دموکرات برقراره . یادم اومد که چقدر توی ایران با تحقیر از مغولستان حرف زده می شد. 
گویا وقتی می خواستیم یک کشور پرت رو نام ببریم اسم مغولستان رو می آوردیم. اما جالبه که بین کشورهای کم و بیش غیر دموکراتیک مثل چین و روسیه  یک کشور دموکرات و بی سر و صدا و جود داره . 
از نظر زبانی ، زبان قدیمشون به زبان ترکی نزدیکه ولی دقیقا ترکی نبوده. الان به زبان مغولی صحبت می کنند که با رسم الخط روسی نوشته می شه. 
چیزی که از ایرانی ها در ذهن داشت گفت توی لوس آنجلس زیادند و خیلی ثروت مندند.
مغولستان کشوری دموکراتیک که اعدام درش وجود نداره و احزاب ملی و جمهوری خواه احزاب اصلی اش هستند و آزادی مطبوعات مثل هر کشور دموکراتیکی رعایت می شه و این قدر سر و صدای الکی در جهان ندارند و کمتر یک خبر از این کشور می شنویم.